W technologii spawania elektrycznego ciepło wytwarzane jest w łuku elektrycznym powstałym pomiędzy elektrodą a łączonymi częściami. Wykonuje się je z wykorzystaniem spawarki, która jest źródłem elektronów o dużej gęstości, których przepływ generuje łuk elektryczny.

Spawanie to stosowane jest do spawania blach o grubości od 1 mm do 80 mm. Podstawowe rodzaje spawania elektrycznego to: spawanie elektrodami otulonymi, spawanie łukiem krytym, spawanie w osłonie gazów, gdzie wyróżnia się następujące metody: Metoda MIG (Metal Inert Gas) - jest to spawanie łukowe elektrodą topliwą w osłonie gazu obojętnego (argon, hel, argon + hel).

Metoda ta jest stosowana do spawania i napawania we wszystkich pozycjach w sposób automatyczny lub półautomatyczny. Metoda MAG (Metal Active Gas) - jest to spawanie łukowe w osłonie gazu aktywnego chemicznie, (CO2, CO2 + gaz obojętny). Metoda TIG (Tungsten Inert Gas) - jest to spawanie łukowe elektrodą nietopliwą w osłonie gazów obojętnych (Ar, He, Ar + He).

Umożliwia ona spawanie prawie wszystkich metali i ich stopów oraz łączenie ze sobą różnych metali i stopów. Uzyskiwany metal spoiny jest stopem roztopionej części materiału rodzimego i spoiwa (drut, pręt, pałeczka) podawanego w strefę jarzenia się łuku.

Spawanie elektryczne w osłonie, CO2 (drut spawalniczy miedziowany o średnicy 1, 2 mm, materiał spawany - blacha zimnowalcowana, prąd spawania 120 A). Spawanie elektryczne - elektrody zasadowe gruboziarniste ze stali niskowęglowych EVB 47 o średnicy 3, 25 mm, prąd spawania 140 A. Oprócz spawania gazowego i elektrodą wyróżnia się także spawanie laserowe i spawanie elektronowe.

Spawanie laserowe jest to rodzaj techniki spawania polegający na stapianiu obszaru styku wiązką promieniowania laserowego. Spawanie takie prowadzone jest w osłonie gazu obojętnego i zapewnia dużą wytrzymałość spoin.

Spawanie elektronowe (spawanie wiązką elektronową) - rodzaj techniki spawania metali, polegające na nagrzewaniu miejsca łączenia przy pomocy wiązki elektronowej.

Do spawania tą techniką służy spawarka elektronowa, w której źródłem elektronów jest działo elektronowe. Elektrony są przyspieszane napięciem rzędu dziesiątków kV.

Charakterystycznymi cechami spawania elektronowego jest to, że spawanie odbywa się najczęściej w środowisku próżni oraz, że spoina tworzy się przez stopienie brzegów łączonych detali.

Łuk elektryczny jest źródłem ciepła, które wykorzystuje się do spawania. Temperatura łuku jest bardzo wysoka i często sięga kilku tysięcy stopni Celsjusza.